عقد به تنهائى كافى نمىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه در تحقق شبهه‌ايكه مسقط حدّ مىباشد عقد نمودن زنى كه بر عاقد حرام است به تنهائى كافى نيست يعنى مجرّد عقد بدون اينكه براى عاقد ظنّ به حليّت بياورد كفايت نمىكند و اين حكم از نظر علماء اماميّه اجماعى و اتفاقى است چه آنكه بدون حصول ظنّ معناى شبهه منتفى است . سپس مىفرماين : مرحوم مصنف با اين عبارت به مخالفت ابو حنيفه اشاره فرمود چه آنكه وى در سقوط حدّ بمجرّد عقد بدون حصول ظنّ اكتفاء نموده است و همين مخالفت او سبب شده كه مرحوم مصنف بحث از قيد شبهه را به تنهائى در اينجا مورد بحث قرار دهند و از هرگونه تحقيق و بحثى در اطراف ساير قيود تعريف خوددارى نمايند . قوله : بمجرّده : ضمير مجرورى به [ عقد ] راجعست . قوله : من غير ان يظنّ الحلّ اجماعا : ضمير در [ يظنّ ] بعاقد راجع است . قوله : حينئذ : يعنى حين عدم حصول الظن فى العاقد . قوله : و نبّه بذلك : ضمير فاعلى در [ نبّه ] به مرحوم مصنف راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] عبارت [ و لا يكفى العق بمجرّده ] مىباشد . قوله : حيث اكتفى به : ضمير در [ اكتفى ] به ابو حنيفه راجع بوده و ضمير مجرورى در [ به ] به عقد راجعست . قوله : و هو الموجب لتخصيصه : ضمير [ هو ] بخلاف ابى حنيفه